Ewangeliczny Związek Braterski w RP Ewangeliczny Związek Braterski

Ewangeliczny Związek Braterski w RP

Rejestr MSWiA W-II-803/42/1/90

Zarejestrowany na mocy Decyzji z dnia 12 listopada 1987 r. Jego zwierzchnikiem jest Przewodniczący Rady Starszych  
-St. Prezbiter Ludwik Skworcz

 

Miłość braterska niechaj trwa.   Hebr.13,1

30 lat
EZB
  • 1
  •  
  • Wiara
  • Nadzieja
  • Miłość
Myśl Biblijna na każdy dzień tygodnia
Grupy Wsparcia
wraz z pomocą pedagogiczną oraz terapeutyczną i duszpasterską z długoletnią praktyką w rozwiązywaniu problemów alkoholowych, narkomanii, dopalaczy jak również przemocy w rodzinie
.
 - Poniedziałek 18.00-20.00 Białogard, ul. Leśna 10
- Wtorek 18.00-20.00 Wałcz, ul. Okulickiego 12 - 17.00-19.00 Borne Sulinowo, budynek DPS, ul. Szpitalna, I piętro
- Środa 17.00-19.00 Piła, ul. Serbska 1
- Czwartek 17.00-19.00 Kutno, ul. Grunwaldzka 3
- Czwartek 17.00-19.00 Szczecinek, ul. Mickiewicza 18
- Czwartek 17.00-19.00 Sosnowiec, ul. Sadowa 10
- Piątek 16.00-19.00 Szczecinek, ul. Mickiewicza 18 , spotkania młodzieży
__________________________________

REFORMACJA

Na początku XVI wieku Wittenberga liczyła ok. 2000 mieszkańców. W 1502 Fryderyk III założył w mieście uniwersytet, który przyczynił się do duchowego i gospodarczego rozkwitu miasta, przyciągając duchownych, uczonych i artystów. W 1503 wzniesiono pierwszy budynek uczelni, nazwany na cześć fundatora Fridericianum. W 1504 wybudowano tzw. Czarny Klasztor (niem. Schwarzer Kloster), siedzibę eremitów zakonu augustianów. W 1508 do miasta przybył z zamiarem kontynuacji studiów teologicznych mnich augustiański, Marcin Luter, późniejszy inicjator i teoretyk reformacji.

W 1510 Luter udał się do Rzymu, by się odwołać do papieża Juliusza II od nakazu podniesienia ogólnego poziomu obserwancji. W Rzymie był świadkiem bezceremonialnego zachowania księży i komercjalizacji posługi duchowej. W 1512 Luter otrzymał stopień doktora teologii na uniwersytecie wittenberskim, gdzie prowadził wykłady na temat psalmów, listów do Rzymian i Galatów. W swoim nauczaniu trzymał się interpretacji Biblii w duchu ockhamistów, neoplatonizmu, mistycyzmu i devotio moderna. Studiując Biblię, Luter zaczął inaczej postrzegać kwestie prawości oraz rolę penitenta w kościele. Uważał, że rozgrzeszenie jest wyłącznie domeną boską. Zaczął nauczać, że zbawienie i odkupienie grzechów następuje w drodze łaski boskiej i jest osiągalne wyłącznie przez wiarę w Jezusa jako zbawiciela[4]. Stąd też jego sprzeciw wobec handlu odpustami, ustanowionymi w 1516 przez papieża Leona X. Dzięki sprzedaży odpustów kościół finansował budowę nowej Bazyliki św. Piotra w Rzymie oraz spłatę długów w banku Fuggera. Handel odpustami opierał się na założeniu, że Chrystus i święci podczas swego życia na ziemi zrobili więcej dobrych uczynków niż potrzebne im było do zbawienia. Ów nadmiar mógł zatem posłużyć innym grzesznikom do uzyskania życia wiecznego, a papież miał władzę udzielania uczynków łaski ze skarbca świętych. Luter uważał, że uzyskane w ten sposób odpuszczenie kar za grzechy dalekie było od uczucia prawdziwej pokuty i żalu, a miejsce wiary zajmowała opłata pieniężna. Swoją opinię na temat odpustów Luter wyraził w wydanej 4 września 1517 publikacji Disputatio contra scholasticam theologiam, która nie znalazła większego odzewu ani wśród teologów, ani wśród hierarchii kościelnej. 31 października 1517 Luter upublicznił swoje przemyślenia, przybijając do drzwi kościoła zamkowego 95 tez[5] i wzywając do publicznej debaty religijnej. Dzięki coraz lepiej rozwiniętej sztuce drukarskiej w dwa tygodnie tezy były znane w całych Niemczech, a w ciągu miesiąca obiegły całą Europę. W 1518 Fryderyk III ufundował uniwersytetowi katedrę języka greckiego, którą początkowo miał objąć znany lingwista Johannes Reuchlin.

Po odmowie Reuchlina motywowanej zaawansowanym wiekiem, stanowisko przyznano jego protegowanemu, Filipowi Melanchtonowi. W swoim pierwszym wystąpieniu Melanchton nawoływał do reformy uniwersytetu, upatrując źródła nowej myśli i inspiracji w lekturze oryginalnych tekstów antycznych. Natychmiast zdobył sympatię Lutra, z którym rozpoczął ścisłą współpracę. W 1521 opublikował pierwsze systematyczne ujęcie teologii reformacji Loci communes rerum theologicarum. Luter został wezwany przez papieża do przyznania się do błędów i odwołania swoich tez. Ten jednak wystąpił jeszcze bardziej stanowczo za reformą kościoła, zaprzeczając twierdzeniu, że prymat papieża jest uzasadniony w Piśmie Świętym i podważając nieomylność soborów. Niezgodne z nauką kościoła dzieła Lutra miały być spalone, a ich autor został wezwany do pojednania z papieżem pod groźbą ekskomuniki. W odpowiedzi Luter ogłosił kolejne trzy pisma: O naprawie stanu chrześcijańskiego, O niewoli babilońskiej Kościoła oraz O wolności chrześcijanina, w których to ostro przeciwstawiał się papieskiej supremacji, krytykując wszelkie praktyki kościoła nie znajdujące potwierdzenia w Biblii. Wreszcie 10 grudnia 1520 w obecności licznie zgromadzonych studentów, profesorów i ludu spalił na przedmieściach Wittenbergi papieskie księgi prawnicze wraz z bullą. Czynem tym ostatecznie zerwał z kościołem. 3 stycznia 1521 papież Leon X nałożył na Lutra ekskomunikę. Książę Fryderyk III Mądry, mimo że sam pozostawał przy kościele, chronił Lutra przed atakami przeciwników.

Podczas sejmu Rzeszy w Wormacji (1521) wyjednał dla niego u cesarza Karola V nietykalność osobistą, a w latach 1521-1522 ukrywał go na zamku w Wartburgu. Wittenberga stała się “Rzymem protestantyzmu” i głównym ośrodkiem myśli reformatorskiej. Wkrótce ruch reformacyjny upowszechnił się w Europie, przyczyniając się do wybuchu konfliktów na tle religijnym, których kulminacją były I i II wojna szmalkaldzka. Po bitwie pod Mühlbergiem (1547) cesarz Karol V Habsburg tryumfalnie wjechał do miasta, odbierając tytuł elektora Janowi Fryderykowi Wspaniałomyślnemu. Wittenberga oraz prawo elektoralne zostały przekazane książętom z linii Alberta. Linia Ernesta pozostała w Turyngii, ale z czasem rozbiła się na wiele małych księstw.

 materiał źródłowy-Wikipedia



a
Pierwsza Rada Starszych  Ewangelicznego Związku Braterskiego w RP
_____________________________


Komitet UNESCO docenił także polskie obiekty sakralne, a wśród nich Kościoły Pokoju w Jaworze i Świdnicy, które zostały wpisane na listę UNESCO w 2001 r. Powstały w II poł. XVII w., w następstwie pokoju westfalskiego. Wtedy to katolicki cesarz Ferdynand III Habsburg przyznał śląskim luteranom (nie bez silnego wpływu protestanckiej Szwecji) prawo do wybudowania Kościołów Pokoju. Powstały drewniane i niepozorne na zewnątrz, a ogromne i kilkukondygnacyjne w środku świątynie. Kościół w Jaworze ma 43,5 metrów długości, 14 metrów szerokości, 15,7 metrów wysokości - i mieści 6000 osób, a kościół w Świdnicy ma 44 metry długości, 30,5 metrów szerokości i mieści 7500 osób, z czego aż 3000 to miejsca siedzące.

Kościoły Pokoju w Jaworze i Świdnicy mają zarówno niezwykłą historię ich budowy, jak i perfekcję konstrukcji szachulcowej oraz wspaniałe wykończenie wnętrza polichromiami. Jednym z momentów, kiedy szczególnie opłaca się odwiedzić te wnętrza, są sławne koncerty organowe. Warto nadmienić, że w obu miastach kościoły są nadal w posiadaniu bardzo nielicznych gmin protestanckich. Rozgrywające się w XVII w. na terenach krajów niemieckich konflikty o podłożu religijnym i politycznym zakończyły się na terenie Śląska tak zwanym Pokojem Westfalskim z roku 1648. Śląscy protestanci, popierani przez Szwecję, wynegocjowali prawo do postawienia trzech nowych kościołów. Kościoły odebrane protestantom nie zostały zwrócone. Cesarz Austrii Ferdynand zezwolił na budowę świątyń w miastach Glogau (Glogów), Schweidnitz (Swidnica) i Jauer (Jawor). Dwa z trzech kościołów stoją do dziś, głogowski zbór spłonął w roku 1758.Aby ewangelicy nie budowali budowli reprezentacyjnych, a już w żadnym wypadku obronnych, urzędnicy postawili architektom szereg warunków. Wolno było użyć tylko materiałów nietrwałych, a więc drewna i gliny, a budowla musiała się znajdować z dala od miasta, nie wolno było postawić wieży i używać dzwonów. Koszty budowy miały pokryć zubożone gminy ewangelickie. Dopiero po 1707 r. na mocy konwencji z Altranstadt zezwolono na budowę dzwonnic. Protestanci postarali się wybrnąć z trudnej sytuacji w najlepszy możliwy sposób. Wrocławski architekt Albrecht von Saebisch zbudował jedne z największych kościołów drewnianych na świecie. Zbudowane w technologii muru pruskiego w latach 1654 do 1655 (Jawor) i 1656 do 1658 (Świdnica) budynki mają powierzchnię odpowiednio 1180 m² i 1.090 m² . Wierni mogą się modlić na kilku poziomach. Proste w swym kształcie wnętrze zostało około 10 lat po wybudowaniu ozdobione malowidłami. Barokowe w stylu ornamenty roślinne, odwzorowania śląskich herbów oraz obrazy z życia szlachty i sceny biblijne wymalowali w Świdnicy Christoph Kalicki i Christian Süßenbach, a w Jaworze Georg Flegel.Szczególnie znane z jakości dźwięku są organy z kościoła w Świdnicy. Od roku 2000 organizowany jest tam corocznie festiwal muzyki skomponowanej przez Jana Sebastiana Bacha - „Międzynarodowy Festiwal Bachowski".
materiał źródłowy